Categories
Journalism

Militarismo y cultura de guerra en la URSS y Rusia

La escalada de violencia del frente nazi-fascista en la década de 1930 provocó el estallido de la Segunda Guerra Mundial y creó un escenario aún más nefasto que el que destruyó Europa entre 1914 y 1918. Después de que las tropas de Hitler atacaran la Unión Soviética en 1941, Joseph Stalin convocó a una Gran Guerra Patriótica que finalizó el 9 de mayo con la derrota de Alemania, Italia y Japón. Esta fecha se convirtió en un elemento tan central de la unidad nacional rusa que sobrevivió a la caída del Muro de Berlín y perdura hasta nuestros días. Bajo el pretexto de la lucha contra el nazismo, se oculta, hoy más que nunca, una peligrosa ideología nacionalista y militarista.

Guerra fría y carrera de armamentos

Con la división del mundo en dos bloques después de la guerra, los líderes del Partido Comunista de la Unión Soviética (PCUS) decidieron que la tarea principal del movimiento comunista internacional era salvaguardar la existencia de la Unión Soviética. En el mismo período, la Doctrina Truman marcó el advenimiento de un nuevo tipo de guerra: la Guerra Fría. Con su apoyo a las fuerzas anticomunistas en Grecia, el Plan Marshall (1948) y la creación de la OTAN (1949), los Estados Unidos de América contribuyeron a evitar el avance de las fuerzas progresistas en Europa Occidental. La Unión Soviética respondió con el Pacto de Varsovia (1955). Esta configuración condujo a una gran carrera armamentista que, a pesar del recuerdo aun fresco de Hiroshima y Nagasaki, también implicó una proliferación de pruebas de bombas nucleares.

Con el giro político decidido por Nikita Khrushchev en 1961, la Unión Soviética inició un período de “coexistencia pacífica”. Se suponía que este cambio, con su énfasis en la no injerencia y el respeto por la soberanía nacional, así como la cooperación económica con los países capitalistas, evitaría el peligro de una tercera guerra mundial (que la crisis de los misiles cubanos mostró ser una posibilidad en 1962) y apoyaría el argumento de que la guerra no era inevitable. Sin embargo, este intento de cooperación constructiva estuvo lleno de contradicciones.

En 1956, la Unión Soviética ya había aplastado violentamente una sublevación en Hungría. Los partidos comunistas de Europa Occidental no condenaron sino que justificaron la intervención militar en nombre de la protección del bloque socialista y Palmiro Togliatti, el secretario del Partido Comunista Italiano, declaró: “estamos con nuestro lado incluso cuando comete un error”. . La mayoría de los que compartían esta posición lo lamentaron amargamente en años posteriores, cuando comprendieron los devastadores efectos de la operación soviética. Acontecimientos similares tuvieron lugar en el apogeo de la coexistencia pacífica, en 1968, en Checoslovaquia. El Politburó del PCUS envía medio millón de soldados y miles de tanques para reprimir las exigencias de democratización de la “Primavera de Praga”. Esta vez los críticos de la izquierda fueron más abiertos e incluso representaron a la mayoría. Sin embargo, aunque la desaprobación de la acción soviética fue expresada no solo por los movimientos de la Nueva Izquierda, sino también por la mayoría de los partidos comunistas, incluido el chino, los rusos no retrocedieron sino que llevaron a cabo un proceso que llamaron “normalización”. La Unión Soviética siguió destinando una parte importante de sus recursos económicos al gasto militar, lo que contribuyó a reforzar una cultura autoritaria en la sociedad. De esta manera, perdió para siempre la simpatia del movimiento por la paz, que se había hecho aún más grande a través de las extraordinarias movilizaciones contra la guerra de Vietnam.

Otro poder imperial

Una de las guerras más importantes de la década siguiente comenzó con la invasión soviética de Afganistán. En 1979, el Ejército Rojo volvió a convertirse en un importante instrumento de la política exterior rusa, que siguió reclamando el derecho a intervenir en “su zona de seguridad”. La desafortunada decisión se convirtió en una aventura agotadora que se prolongó durante más de diez años, provocando un gran número de muertos y creando millones de refugiados. En esta ocasión, el movimiento comunista internacional se mostró mucho menos reticente que en anteriores invasiones soviéticas. Sin embargo, esta nueva guerra reveló aún más claramente a la opinión pública internacional la división entre el “socialismo realmente existente” y una alternativa política basada en la paz y la oposición al militarismo.

Tomadas en su conjunto, estas intervenciones militares dificultaron una reducción general de armamentos y sirvieron para desacreditar al socialismo. La Unión Soviética fue vista cada vez más como una potencia imperial que actuaba de una manera no muy diferente a la de Estados Unidos, que, desde el comienzo de la Guerra Fría, había respaldado golpes de estado más o menos en secreto y ayudado a derrocar gobiernos elegidos democráticamente en más de veinte países de todo el mundo. Por último, las “guerras socialistas” de 1977-1979 entre Camboya y Vietnam y entre China y Vietnam, en el contexto del conflicto chino-soviético, disiparon cualquier influencia de la ideología “marxista-leninista” (ya alejada de los cimientos originales establecidos por Karl Marx y Friedrich Engels) a la hora de atribuir la guerra exclusivamente a los desequilibrios económicos del capitalismo.

Marx contra la Rusia contrarrevolucionaria

Marx no desarrolló en ninguno de sus escritos una teoría coherente de la guerra, ni planteó pautas sobre la actitud correcta a tomar frente a ella. Sin embargo, cuando eligió entre campos opuestos, su única constante fue su oposición a la Rusia zarista, que vio como la vanguardia de la contrarrevolución y una de las principales barreras para la emancipación de la clase trabajadora.

En sus Revelaciones de la historia diplomática del siglo XVIII –un libro publicado por Marx en 1857 pero nunca traducido en la Unión Soviética–, al hablar de Iván III, el agresivo monarca moscovita del siglo XV que unificó Rusia y sentó las bases de su autocracia, afirmó: “solo se necesita reemplazar una serie de nombres y fechas con otros y queda claro que las políticas de Iván III, y las de Rusia hoy, no son simplemente similares sino idénticas”. Desafortunadamente, estas observaciones parecen escritas para hoy, en relación con la invasión rusa de Ucrania.

Las guerras difunden una ideología de violencia, a menudo combinada con los sentimientos nacionalistas que han desgarrado al movimiento obrero. Raramente favorecen las prácticas de la democracia, pero aumentan en cambio el poder de las instituciones autoritarias. Las guerras engrosan el aparato militar, burocrático y policial. Conducen a la anulación de la sociedad ante la burocracia estatal. En Reflexiones sobre la guerra, la filósofa Simone Weil argumentó que: “cualquiera que sea el nombre que tome —fascismo, democracia o dictadura del proletariado—, el principal enemigo sigue siendo el aparato administrativo, policial y militar; no el enemigo al otro lado de la frontera, que es nuestro enemigo sólo en la medida en que es enemigo de nuestros hermanos y hermanas, sino el que dice ser nuestro defensor mientras nos convierte en sus esclavos”. Esta es una lección dramática que la izquierda nunca debería olvidar.

Categories
Series-Marx,Engels

A Mathematical Approach to Marxian Value Theory

Categories
Series-Marx,Engels

Confronting Mainstream Economics for Overcoming Capitalism

Categories
Series-Marx,Engels

Frontier Socialism

Categories
TV

The Last Years of Karl Marx (Book Launch)

Categories
Journalism

అక్షరాలే సాక్ష్యాలుగా మార్క్స్‌ ఏంగెల్స్‌ జీవితాలు

కారల్‌ మార్క్స్‌ ఏంగెల్స్‌లు మొదటిసారి నవంబరు 1842లో కొలోన్‌లో కలిశారు. వారిద్దరి మధ్య సైద్ధాంతిక సహవాసం మాత్రం 1844 నుండే మొదలైంది. 1849లో యూరోపియన్‌ విప్లవ వెల్లువ వెనకపట్టు పట్టడంతో మార్క్స్‌ ఇంగ్లాండ్‌కు వలస పోవాల్సి వచ్చింది. ఏంగెల్స్‌ కూడా మార్క్స్‌తో పాటే ఇంగ్లాండ్‌ చేరారు. మార్క్స్‌ లాడ్జింగ్‌లలో తలదాచుకుంటే ఏంగెల్స్‌ అక్కడికి వందల కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న మాంచెస్టర్‌లో కుటుంబ యాజమాన్యంలో ఉన్న నూలుమిల్లు నడిపే బాధ్యతలు తీసుకున్నారు. 1850 నుండి 1870 వరకూ నూలు మిల్లు బాధ్యతల్లో ఉన్నప్పటికీ ఏంగెల్స్‌ మార్క్స్‌ల మధ్య సైద్ధాంతిక బంధం గాఢంగా పెనవేసుకుపోయింది. ఇద్దరూ ఏ చిన్న అంశంపై రాసినా పరస్పరం పంచుకుని సరి చూసుకునేవాళ్లు. నాటి ప్రపంచ పరిణామాలను ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో లోతుగా చర్చించుకునే వాళ్లు. ఇలాంటి చర్చల కోసం వారిరువరూ రాసుకున్న లేఖలు వేల సంఖ్యలో ఉన్నాయంటే ఇద్దరి మధ్య జరిగిన సైద్ధాంతిక సంభాషణ ఏ స్థాయిలో, ఏ తీవ్రతతో సాగిందో అర్థం చేసుకోవచ్చు. ఆ రెండు దశాబ్దాల కాలంలో ఇద్దరి మధ్యా రెండున్నర వేల లేఖలు నడిచాయి. మరో 1500 లేఖలు సమకాలీన విప్లవకారులు, సోషలిస్టులు, కార్మిక నాయకులు, మొదటి ఇంటర్నేషనల్‌ సభ్యులకు రాసిన లేఖలు ఉన్నాయి. వీటికి తోడు మార్క్స్‌ ఏంగెల్స్‌ అందుకున్న మరో 10,000 లేఖలు ఉండనే ఉన్నాయి. అదనంగా మరో ఆరువేల లేఖలు లెక్క తేలుతున్నప్పటికీ అవి ఎక్కడ ఏ స్థితిలో ఉన్నాయో తెలియరాలేదు. ఈ లేఖలు అద్భుతమైన చరిత్రకు ఆరంభాలు. ఆయా లేఖల్లో చర్చకు పెట్టిన అనేక సైద్ధాంతిక అంశాలను మార్క్స్‌ ఏంగెల్స్‌లు తర్వాతి కాలంలో పరిపూర్ణంగా అభివృద్ధి చేసి ఉండలేకపోవచ్చు. కానీ అందులో ఉన్న వివరాలు తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం ప్రపంచానికి ఉంది. ఇద్దరు కమ్యూనిస్టు యోధుల కలాల నుండి జాలువారిన 19వ శతాబ్ది సాహిత్య ప్రస్తావనలు పరిశీలిస్తే ఇద్దరికీ ఆర్థిక రాజకీయ అంశాలతో పాటు సామాజిక సాంస్కృతిక, చారిత్రక అంశాలపై కూడా ఎంతటి పట్టు ఉందో అర్థమవుతుంది.
మార్క్స్‌ ఎనిమిది భాషల్లో ప్రావీణ్యం సంపాదిస్తే ఏంగెల్స్‌కు 12 భాషల్లో పట్టు ఉండేది. ప్రాచీనమైన లాటిన్‌ గ్రీకు భాషల్లో కూడా మార్క్స్‌ ఏంగెల్స్‌లు లేఖలు రాశారంటే వాళ్లకున్న సామర్ధ్యం తేటతెల్లమవుతుంది. మానవాళి ఉద్ధరణకు కంకంణం కట్టుకున్న ఇద్దరూ సాహిత్య ప్రఖండులే. ప్రవీణులే. షేక్స్‌పియర్‌ నాటకాలు మార్క్స్‌కు కంఠతా వచ్చు. ఎఖిలస్‌, డాంటే, బాల్జాక్‌ రచనలు పిలిస్తే పలికేవి. మాంచస్టర్‌ కేంద్రంగా పని చేసే షిల్లర్‌ ఇనిస్టిట్యూట్‌కు ఏంగెల్స్‌ దీర్ఘకాలం అధ్యక్షుడుగా ఉన్నాడు. అరిస్టాటిల్‌, గోధె, లీసింగ్‌ల రచనలు నాలికమీద ఉండేవి. విశ్వ విప్లవం సాధ్యాసాధ్యాల గురించిన చర్చతో పాటు ఇద్దరి మధ్య జరిగిన సంభాషణలు, ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాల్లో సమకాలీన శాస్త్ర పరిజ్ఞానం, సాంకేతిక అభివృద్ధి, భూగోళ శాస్త్రం, భౌకతి రసాయన శాస్త్రాల్లో ఆవిష్కృతమవుతున్న పురోగతి, గణితం, మానవ పరిణామ శాస్త్రం గురించిన వివరాలెన్నో వీనులవిందు చేస్తాయి. ఏ విషయం కోసమైనా మార్క్స్‌ ఆధారపడగల ఏకైక వ్యక్తిగా ఏంగెల్స్‌ నిలిచాడు. మార్క్స్‌ ఏ సందర్భంలో ఏ రకమైన సమస్య, ప్రశ్న, మీమాసం ఎదుర్కొన్నా ఆయన పలకరించే మొదటి వ్యక్తి ఏంగెల్స్‌.
వారిద్దరి మధ్య ఉన్నది కేవలం మేధో సంబంధం మాత్రమే కాదు. అద్వితీయమైన మానవ సంబంధం. స్నేహ బంధం. ఏంగెల్స్‌తో చెప్పుకోని సమస్యంటూ మార్క్స్‌కు లేదు. కుటుంబ ఆర్థిక అవసరాల విషయంలో ఎదురవుతున్న విషమ పరిస్థితులు మొదలు కుటుంబ సభ్యుల ఆరోగ్య సమస్యలు, రాగద్వేషాలు అన్నింటినీ ఏంగెల్స్‌తో చర్చించేవాడు మార్క్స్‌. మార్క్స్‌ అవసరాలు తీర్చటానికి ఏంగెల్స్‌ తనను తాను మర్చిపోయి మరీ ప్రయత్నం చేశాడు. ఏ కొద్దిపాటి సాయం అందించగలిగినా వెనకంజ వేయలేదు. ఈ విధంగా మార్క్స్‌కు ప్రత్యేకమైన గుర్తింపు తెచ్చిన పెట్టుబడి గ్రంథాన్ని పూర్తి చేయటానికి తెరవెనక నుండి ఏంగెల్స్‌ అందించిన సహాయం వెలకట్టలేనిది. మర్చిపోలేనిది. 1867 ఆగస్టులో పెట్టుబడి గ్రంథం తొలి సంపుటాన్ని పూర్తి చేసిన ఓ రాత్రి ఏంగెల్స్‌ను గుర్తు చేసుకుంటూ ”నీకు అన్ని రకాలుగా కృతజ్ఞుడిని. నీవు లేకపోతే పెట్టు బడి గ్రంథం పూర్తయ్యేదే కాదు” అని రాశారు.
మొదటి కమ్యూనిస్టు ఇంటర్నేషనల్‌ దైనందిన వ్యవహారాల్లో 1864 నుంచీ మార్క్స్‌ దిగబడిపోవటం వలన ఈ గ్రంథం మరింత ఆలస్యమైంది. కమ్యూనిస్టు ఇంటర్నేషనల్‌ ఏర్పాటు, నిర్మాణం, నిర్వహణలో కీలక నాయకత్వ భారం మార్క్స్‌దే అయినా ఏంగెల్స్‌ కూడా తనకున్న అన్ని శక్తి సామర్ధ్యాలు, నైపుణ్యాలు దీనికోసం వెచ్చించారు. మార్చి 18, 1871 రాత్రి తాము ఊహించిన ఆశాసౌధం పారిస్‌ కమ్యూన్‌ రూపంలో ఆవిష్కృతమైందని, సోషలిస్టు సమాజ నిర్మాణం దిశగా తొలి అడుగులు పడ్డాయన్న వార్త విన్నప్పుడు తాము ఊహించినదానికంటే సమాజం వేగంగానే మారుతోందని గుర్తించారు.
జెన్నీ 1881లో మరణించిన తర్వాత మరింత దిగజారిపోయిన మార్క్స్‌ ఆరోగ్యాన్ని కుదుటపర్చటానికి లండన్‌కు దూరంగా బస చేయించాలని డాక్టర్లు సలహా ఇచ్చినప్పుడు కూడా మార్క్స్‌ ఏంగెల్స్‌ల మధ్య ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు ఎన్నడూ ఆగలేదు. రకరకాల సందర్బాల్లో ఇద్దరినీ రకరకాల పేర్లతో ప్రవాస కార్మికవర్గ నాయకులు పిలుస్తూ ఉండేవారు. సైనిక శాస్త్రంలో ఏంగెల్స్‌కున్న ప్రావీణ్యం రీత్యా ఆయన్ను జనరల్‌ అని, మార్క్స్‌ గడ్డం, జుట్టు, ఇంగ్లీషు వేషధారణ రీత్యా ఆయన్ను మూర్‌ అని మొదటి ఇంటర్నేషనల్‌ కార్యవర్గ సభ్యులు పిలుచుకునేవారు. మార్క్స్‌ కొద్దిరోజుల్లో చనిపోతాడనా కూతురు ఎలెనార్‌ను పిలిచి ‘ఆ అసంపూర్ణంగా మిగిలిన రాతప్రతులను ఏదో ఒకటి చేయమని చెప్పు ఏంగెల్స్‌కు ” అంటారు
మార్క్స్‌. 1883 మార్చిలో ఓ మద్యాహ్నవేళ మార్క్స్‌ను కలిసిన ఏంగెల్స్‌ మార్క్స్‌ ఆఖరి కోరికకు విలువనిచ్చి అసంపూర్ణంగా మిగిలిన పెట్టుబడి రెండు, మూడు సంపుటాలను సంస్కరించి ప్రచురించే యజ్ఞాన్ని చేపట్టారు. అదే మార్క్స్‌ను ఏంగెల్స్‌ ఆఖరిసారి ప్రత్యక్షంగా కలుసుకోవటం. మార్క్స్‌ మరణించిన తర్వాత ఏంగెల్స్‌ మరో పుష్కరకాలం జీవించి ఉన్నారు. ఈ కాలంలో ప్రధాన సమయాన్ని పెట్టుబడి గ్రంథం పూర్తి చేసి అచ్చుకు సిద్ధం చేయటానికే వెచ్చించారు ఏంగెల్స్‌.
తన జీవితం చివరి దశాబ్దంలో మార్క్స్‌తో కలిసి చేయాల్సిన ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలతో సహా అనేక పనులను చేయలేకపోయానని ఏంగెల్స్‌ బాధపడ్డారు. మార్క్స్‌ మరణానంతరం ఇద్దరి మధ్య జరిగిన ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలను ఓ వరుస క్రమంలో అమరుస్తున్న ఏంగెల్స్‌ నోట్లో సిగరెట్‌ పైపుతో అర్థరాత్రి దాటిన తర్వాత మేజా బల్ల మీద లేఖలు రాస్తూ కూర్చున్న మార్క్స్‌ను గుర్తు చేసుకుంటారు. ఈ లేఖలను భద్రపర్చే క్రమంలో తరచూ ఏంగెల్స్‌ మార్క్స్‌తో ముచ్చటించిన విషయాలు, చిరాకుపడ్డ సందర్భాలు, మనాసారా నవ్వుకున్న చర్చలు, చేజారిన విప్లవ అవకాశాలను మదింపు వేస్తూ రేపటి విప్లవం ఎప్పుడు ఎక్కడ అంటూ సాగించిన మేధోమధనాలతో ఏంగెల్స్‌ జ్ఞాపకాల పొరలు రెక్కలు విచ్చుకుంటున్న పక్షుల్లా కిలకిలా రావాలు చేసేవి. ఎంత భావోద్వేగానికి లోనైనా నిద్రాణంగా ఉన్న కోట్లాదిమంది శ్రమ జీవులు దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా రంకెలు వేస్తూ పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థ సౌధాన్ని కుప్పకూల్చను న్నారన్న విషయంలో ఏ నాడూ విశ్వాసాన్ని కోల్పోలేదు.

Categories
Series-Marx,Engels

The Marx of Communism

Categories
Series-Marx,Engels

Hegemony and Class Struggle

Categories
Reviews

Nupur Pattanaik, Critical Sociology

Marcello Musto is a Professor in Sociology at York University at Canada and in the book Rethinking Alternatives with Marx has revealed the resilience, power of Marxist ideas in the contemporary contexts of culture, gender equality, migrant rights and protection of the environment, the brilliant book illustrates the culture and society with Marxist viewpoints. The author has put together vari¬ous prestigious scholars, activists who guide us through the frontiers of the struggle for our times, from gender and race to migration and the climate crisis which suggests that Marx’s analyses are arguably resonating even more strongly today than they did in his own time. Marcus Musto has made the book by the efficient innovative perspectives on Marx’s points of view about ecology, migration, gender, the capitalist mode of production, the labour movement, globalization, social relations and the contours of a possible socialist alternative by delving deeper into a new critical discussion of some of the classical themes of Marx’s thought.
The book consists of four parts and each part is segmented into different chapters; the first part is about capitalism, gender and social relations which have been including four chapters that reflect about factory and family as spaces of capital, followed by Marx on Gender, Race and Social Reproduction With the third chapter which is about capital as a social relation form analysis and class struggle and the last chapter in this segment is about commodity and post-modern spectacle.
But in Marx, and in Hegel for that matter, the term functioned differently, less prominently culturally, but more as regards the family, economy and the relationship of both to nature. Rethinking Marx’s treatment of ‘gender’ relations confronts us with a paradox.
On one side, Marx’s approach to ‘gender’, as discussed in his major works, is at best wanting. Whether by gender we refer to male-female relations and the rules by which they are constructed or to the history and origins of the sexual division of labour and patriarchal domination in capital¬ism, in vain we turn to Marx for an analysis of these issues. New forms of governance that depend on collective networks and solidarity rather than profit-oriented market forces and hierarchical command structures.
The second part of this book which is about the environmental crisis and the struggle for nature divulges into three chapters which highlight Primitive Accumulation as the cause of economic and ecological disaster with Marx and the Environmental Catastrophe, with the seventh chapter ‘Finding a Way Out of the Anthropocene: The Theory of “Radical Needs” and the Ecological Transition’ by enlightening the readers in sum, takes capitalism at its word, and demand that our vital and qualitative needs be at last fulfilled.
The third part focuses on the most prominent issue of Migration, Labour and Globalization with three chapters like ‘Accumulation and Its Discontents: Migration and Nativism in Marx’s Capital and Late Manuscripts’ followed by ‘Marx on Migration and the Industrial Reserve Army: Not to Be Misused!’ and the last chapter ‘Globalization, Migrant Labour, and Capitalism: Past and Present’; the chapters deal with the most pertinent issues of migration, Migrant labour has been a feature of global capitalism since the latter’s, beginning. Capitalism needed labour from colonies, semi-colonies, and other parts of the world. Thus, while Atlantic slavery was supplying labour across the ocean, there was an increase in the mobility of labour in post manumission age, when capital became global and global trade became a defining feature of global capitalism.
Communism as a Free Association is the last part of the book which consists of three chapters where the first chapter is the Experience of the Paris Commune and Marx’s Reflections on Communism by the author following Communism as Probability and Contingency and the last chapter of the book which is about Uniting Communism and Liberalism: An Unsolvable Task or a Most Urgent Necessity? This details that humanity finds itself confronted with the task of con-sciously, deliberately and very rapidly revolutionizing its metabolic process and social relationship with nature, between this heaven and earth, its task is to face the plurality of mixed communist and liberal forms of regulating the complex relations of a multiplicity of actors and to shape these forms by solidarity.
The book by Marcello Musto who is an accomplished scholar has devoted his academic career to reviving the understanding of Marx’s ideas and their applications to the contemporary world, driven and passionate about the significance of Marx’s contributions in politics, sociology, the critique of political economy and philosophy, Musto has delivered seven books within the last 3 years. Each of them focuses on a different aspect of Marx’s work and highlights his relevance for finding alternative solutions to the most pressing current issues of capitalism and how it influences culture and society. Furthermore, the book is useful for researchers, academicians in understanding more about the role of capitalist culture in different dimensions of society.

Dr. Nupur Pattanaik
Central University of Odisha, India

Categories
Past talks

Ist Marxismus eurozentristisch

Seit den 1970er Jahren heißt es immer wieder, marxistische Theorie würde Menschen im Globalen Süden geringschätzen. Es fallen Argumente wie: »Marx hat die britische Kolonialherrschaft in Indien verteidigt« oder »Marxist:innen sind der Meinung, afrikanische Länder müssten sich erstmal wie der Westen entwickeln«. Marcello Musto zeigt in seinem Vortrag, dass sich Marx gegen Ende seines Lebens mit nicht-westeuropäischen Gesellschaften beschäftigt hat. Er erklärt, warum die Vorwürfe falsch sind – und warum gerade der Marxismus eine Lösung für eurozentristische Annahmen bietet.

Categories
Series-Marx,Engels

Internationalism Toward Diplomatic Crisis

Categories
Past talks

Gặp gỡ Marcello Musto

The priceless materials of MEGA² – many available only in German and therefore confined to small circles of researchers – show us an author very different from the one that numerous critics, or self-styled disciples, presented for such a long time. Indeed, the new textual acquisitions in MEGA² make it possible to say that, of the classics of political, economic and philosophical thought, Marx is the author whose profile has changed the most in the opening decades of the twenty-first century. Join us for an interview with Marcello Musto.